Metoda Iyengara Jak powstała?

B.K.S. Iyengar pobierał nauki u swojego guru Tirumaliego Krishnamacharyi w latach 1935 - 1937. To, czego się wtedy nauczył, odpowiada mniej więcej popularnej metodzie asztanga-winjasa-jogi Pattabhiego Joisa, ktry był uczniem tego samego guru.

Gdy Iyengar rozpoczął pracę nauczyciela jogi, szybko zauważył, że sposb praktyki, jakiego nauczył się od swojego guru, jest najbardziej odpowiedni dla stosunkowo nielicznej grupy ludzi młodych i zdrowych, bez chorb, dolegliwości i asymetrii ciała. Widział, że joga praktykowana bez uwzględnienia ograniczeń wiekowych i zdrowotnych często prowadzi do pogorszenia stanu zdrowia i kontuzji. I że nawet młodzi i zdrowi powinni ćwiczyć o wiele bardziej precyzyjnie, aby uzyskiwać jeszcze lepsze rezultaty i w przyszłości nie nabawić się problemw spowodowanych zbyt mało uważną praktyką. Zrozumiał, że jeśli joga ma zdobyć powszechny szacunek społeczny, to musi stać się bardzo precyzyjna, by zaradzić problemom większości ludzi w rżnym wieku, ktrzy z reguły nie cieszą się dobrym zdrowiem i kondycją.

Poczuł, że musi przedstawić jogę w nowym świetle. Zaczął głęboko studiować siebie i obserwować swoich uczniw. Podczas wielogodzinnej codziennej praktyki na przestrzeni kilkudziesięciu lat przenikał i integrował wszystkie warstwy swojego bytu - od ciała do duszy. Odkrył mnstwo nieznanych wcześniej szczegłw i technik terapeutycznych, w tym takich, ktre wykorzystują rżne pomoce.

Uzyskał niedościgłą precyzję w swojej sztuce. Pokazał jak należy pracować, aby zaczynając od ciała, dojść do przemiany wewnętrznej, ktra jest celem jogi.